ศิลปะแห่งการร่วมทาง

ศิลปะแห่งการร่วมทาง

ไม่ช้าก็เร็วมนุษย์เราหากว่าเขาฉลาดแล้ว ย่อมจะค้นพบว่าชีวิตคือผลึกที่มาจากการผสมผสานของ วันเวลาที่ดีงามกับที่ชั่วร้าย ชัยชนะกับความพ่ายแพ้ การให้กับการรับ

เขาเรียนรู้ว่าขนาดของมนุษย์ บ่อยครั้งถูกวัดโยขนาดของสรรพสิ่งที่รองรับความชั่วร้ายของเขา...ว่าชัยชนะต่อความคุ่นเคืองเพียงเล็กน้อยก็เป็นสิ่งจำเป็นยิ่งต่อความสำเร็จ

เขาเรียนรู้ว่า การแบกบรรทุกเศษสิ่งเล็กๆ น้อยๆ คือวิถีทางง่ายสุดที่นำไปสู่การต่อสู้

เขาเรียนรู้ว่าคนพ่ายแพ้แก่อารมณ์ตนเองแล้ว ย่อมพ่ายแพ้ตลอดไป

เขาเรียนรู้ว่า การเก็บเอาเรื่องราวและคำนินทาคนอื่นไวคือวิถีทางง่ายที่สุดที่นำไปสู่การหมางเมิน

เขาเรียนรู้ว่า คนทุกคนคือมนุษย์ ซึ่งอาจสร้างวันและเวลาที่สันติสุขแก่คนอื่นๆ ได้ ด้วยการยิ้มแย้มและการเอ่ยคำ อรุณสวัสดื์ฺ

เขาเรียนรู้ว่าการใช้ความร่าเริงเบิกบานสู่หัวใจคนอื่น ด้วยการแสดงความชื่นชมและการยกย่อง ค์อวิถีทางที่ดีที่สุดจะเชิดชูวิญญาณของตนเอง

เขาเรียนรู้ว่า โลกจะไม่ถึงวาระสุดท้ายเมื่อเขาล้มเหลว หรือทำความผิดพลาดด้วยว่า ยังมีเวลาอีกสักวันและโอกาสอีกสักครั้งเสมอ

เขาเรีนรู้ว่า ทุกคนต่างก็เคยปิ้งขนมปังไหม้สำหรับอาหารเช้าบางมื้อกันมาแล้ว และเขาย่อมไม่ยินยอมให้ความไม่พอใจมาสร้างความรู้สึกเลวร้ายเด็ดขาด

เขาเรียนรู้ว่า ผู้คนมิได้ยุ่งยากอีกต่อไปแล้วในการร่วมทางชีวิต การเข้ากับคนอื่นๆได้ ในสถานที่แห่งหนึ่ง หรืออีกแห่งหนึ่ง การร่วมทาง ประมาณสักร้อยละ 98 ขึ้นอยู่กับความประพฤติของตนเอง